Samen dansen

“Straks belanden we nog in een woonwijk in een rijtjeshuis” zegt ze op een moedeloze toon. Ik antwoord een beetje lacherig “Als dat het ergste is wat ons kan overkomen, dan valt het toch allemaal wel mee?” “Tja, als je het zo bekijkt”, antwoordt ze en plotseling is ze weer helemaal blij en gelukkig.

Die laatste zin is natuurlijk dikke onzin.
Was het maar zo gemakkelijk.

Het gaat niet om de woorden, het gaat om de erkenning van het moedeloze gevoel. Ook al weet ik dit na dik 20 jaar samenzijn donders goed, het ongevraagde advies, de quickfix ligt zomaar op het puntje van mijn tong, om zich voor ik er erg in heb met een driedubbele salto naar buiten te begeven. Bam, meer uit verbinding. Ik begrijp haar niet, ik luister niet. En het is waar… Ik wil even leuk bellen en heb geen zin in het gedoe, gemopper, verdriet… en nee, ik begrijp inderdaad niet wat er allemaal zo erg is…. Of ik wil het niet begrijpen…  

Ik ben dus niet beschikbaar.
Wat betekent dat? 
Het betekent dat ik niet beschikbaar ben.
Is dat genoeg? 
Ja? Nee?
Hoe belangrijk is het dat ik altijd beschikbaar ben.
Ben ik bang om in de steek gelaten te worden wanneer ik eens een keertje niet thuis geef?

Eén van de terugkerende pasjes in de dans die we samen leven. Totdat we weer zin krijgen in een nieuwe zwier, of dit pasje nog eens uitbreiden naar een grote sprong. Wie weet op Hieros Gamos Family? Of op een ander mooi moment in ons leven.

Dezelfde avond gaan we samen naar een optreden in Tivoli. De eerste keer sinds Romke er is dat we weer eens op deze manier samen ergens een dansje gaan doen, het telefoontje is alweer vergeten. Het is gezellig. Het doet met denken aan een spreuk uit een mooi kinderboek:

“Eb en vloed, Eb en vloed. Zoals het gaat, zo is het goed” 

Blog van Eelke Bontekoe

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top