Mijn spiegel & Mijn tranen

NIET gelijk komkommertjes pakken, eerst je handen wassen!” (Dit zeiden we trouwens ook al voorrr het virus hoor, als de kinderen aan tafel kwamen.)  Mijn bonuszoon is net met drie roepen naar boven (“Kom je eten?”) achter zijn iPad vandaan getrokken. Nadat hij z’n handen heeft gewassen zit hij met een pruillip aan tafel. Ik zie dat hij moet huilen. “Deel met ons wat je voelt lief.” “Hoeft niet. Er is niks.” “Nou, ik zie dat je bijna moet huilen. Laat dat maar stromen, echt, het is beter om het niet vast te zetten. Kom, dan praten we het even uit.” 

“Okay, nou, kijk, net was ik nog aan het gamen met een vriendje en toen moest ik stoppen, terwijl we nog niet klaar waren en het was zo leuk, en toen pakte ik een komkommer en dat mocht niet en nu zit ik hier ineens aan tafel en lijkt het of ik alles verkeerd doe.” Hij zucht, zet z’n bril af en laat zijn tranen stromen. We praten het uit en knuffelen tot er weer ademruimte is. De hitte is uit de soep. 

“Is dit broccolisoep?”, vraagt Jurre, net bekomen van alles. Ik weet dat hij broccoli echt goor vindt. “Yep,” antwoord ik, “mét bloemkool en prei.” Jurre zegt: “Nou, dan heb jij het voor elkaar gekregen broccoli lekker te maken. Dat scheelt, want dan hoef ik het deze week niet meer ‘zo’ te eten.” En met ‘zo’, bedoelt hij: als roosjes op zijn bord.

persconferentie

Fijn dat iets in een andere vorm toch ineens lekker kan zijn. Als de soepkommen bijna leeg zijn, vraag ik: “Mag ik bij wijze van hooooooge uitzondering even de laptop op tafel zetten om de persconferentie te kijken?” Voor iemand die liefst schermloos door het leven gaat en al helemáál geen schermpjes tijdens het eten wil, klinkt dit verzoek ronduit belachelijk. Maar de schermliefhebbers vinden het goed. 

En daar is Rutte. Gaf hij bij zijn eerste persconferentie nog heel onhandig een handje na afloop, is hij nu een volleerd spreker die Het Volk toespreekt. Duidelijk. Met korte zinnen. Voor Jip. En Janneke. In die zinnen doorklinken ook woorden als bedreiging en angst. Als we die woorden nou eens inwisselen voor liefde en vertrouwen, denk ik…

’t Is immers maar wat je in iemands hoofd stopt. 

YES! Weer naar schooooollll!!

De kinderen JUICHEN als ze horen dat ze weer naar school mogen en buiten mogen sporten! Och, wat zijn ze blij. En daarmee wij. En dan komt de uitspraak over evenementen: september. SEP-TEM-BER. Sep-Co-Ro-Na-Tem-Ber. Er gebeurt iets in m’n hart. Staat ‘ie even stil? Ik weet het niet, maar het voelt onprettig en verspreidt zich door mijn borstkas. Kort erop voel ik mijn ogen prikken. Ik slik. Mijn geest zegt nog: ‘Zo fijn voor de kinderen’‘ ~ en ik glimlach naar ze. 

Ik slik mijn tranen weg

Jurre zegt: “Mika… je leert mij toch altijd dat ik mijn tranen niet moet inhouden?” Ik kijk hem aan en knik. “Volgens mij doe jij dat nu…” Ik zeg dat hij gelijk heeft. Hij komt op m’n schoot zitten en geeft me een dikke vette hug. Ik laat ze stromen en ik laat de woorden komen. “Hieros Gamos. Hieros Gamos Family. Ecstatic Dance. Yoga & Muziek. Sisterhoods. Brotherhoods. Alle evenementen: sep-tem-ber!” Onze lieve lieve zoon van negen jaar omhelst me en ik hoor mijzelf zeggen: “Ik ben echt heel blij voor jullie!” Hij knijpt me en glimlacht. Hij begrijpt ’t. We begrijpen elkaar. Hij spiegelt me elke dag en ik leer van hem hoe ik in het leven sta. 

Hieros Gamos Family komt, echt.
En ondertussen leven we het hier. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top