It takes a village to raise a child

Hoe doen we dat in de situatie van samengestelde gezinnen? Het is pionieren in een tijd waarin het de norm lijkt dat kinderen tussen twee huizen pendelen met hun rugzakje vol schoolboeken, schone kleren en knuffels. 

“Vind je het lastig dat ik met je nieuwe vriendin heb afgesproken?

Nou ja, ik probeer het niet lastig te vinden, maar ja, eigenlijk wel. “

Dit was een gesprek dat ik afgelopen week met mijn ex-man voerde. Wij zijn om de beurt in het familiehuis waar we voor de kinderen zorgen en spreken elkaar nog regelmatig over van alles, maar vooral over de kinderen. 

Hoe ontvlecht je een relatie en bouw je tevens door aan een stevige basis voor de kinderen,
waarin ze zich kunnen ontwikkelen tot authentieke jong volwassenen die hun eigen pad gaan bewandelen? 

Mijn uitgangspunt in mijn leven en werk is ‘It takes a village to raise a child’, maar ja, hoe zit dat dan met nieuwe partners? Welke plek nemen zij in in het dorp? Welke plek wordt ze gegund in het dorp? Hoe leven we dit vóór aan onze kinderen? 

Met de billen bloot en in gesprek!

Omdat ik het ook niet weet. Hoe doen we dat als moeder en “stief/lief-moeder”? Ik voel me kwetsbaar in mijn moederschap en voel dat ik tekortschiet omdat ik nu veel minder tijd met mijn kinderen doorbreng. Hoe geven wij als vrouwen in het leven van mijn kinderen elkaar ruimte in elkaars rol en wat is die rol en hoe vullen we die in? Verschilt dit ook niet per situatie en per moment? Moeten we hier afspraken over maken? 

Tjsa, dat werkt dan misschien niet helemaal, want het kindstuk dat vorige week in mij werd geraakt, mocht er ook zijn. Het heeft ruimte gekregen, waardoor het nu alweer anders voelt. Hoe doen we het dan? Laten we afspreken dat opvoeding en onderwijs bij de ouderschapsrol blijft en voor de rest zien we het wel. Per keer voelen we wat er kan en wat niet goed voelt en daarover gaan we met elkaar in gesprek. 

Een bitchfight zou op de loer kunnen liggen, maar die tijd mogen we voorbij gaan. Pionieren dus! En wie weet over een tijd met z’n allen naar Hieros Gamos Family. Dat idee is al ingebracht!! 

2 reacties op “It takes a village to raise a child”

  1. Prachtig, open en kwetsbaar geschreven Agnes.

    Ipv te vechten/vluchten, het in de relatie brengen wat je bezig houdt en dat kan dus ook zijn dat je het even niet weet. En dat dat ook oke is.

    Wat een prachtig idee om samen dan naar Hieros Hamos Family te gaan.
    Hoe mooi zou dat zijn!

    Liefs, Judith 🙏

  2. Mooi hoe je dit verwoord, dit is ook mijn visie. Ik voedt zelf een kind van een andere vrouw op, in mijn geval pleegzorg en samen die weg vinden met het biologische systeem was en flink klus en hoe fijn is het dat ik nu een kopje koffie kan drinken met zijn moeder als ik hem ophaal na een bezoek. En kan praten over hoe we straks samen bij zijn afzwemmen zitten. Ik haar eer in haar moederschap en zij mij steeds meer kan accepteren als opvoeder. Liefde wordt meer door het te delen! Samen die tribe rondom dit kind zijn, met alle familie eromheen daar waar mogelijk.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top